میرے چاروں طرف افق ہے جو ایک پردہء سیمیں کی طرح فضائے بسیط میں پھیلا ہوا ہے،واقعات مستقبل کے افق سے نمودار ہو کر ماضی کے افق میں چلے جاتے ہیں،لیکن گم نہیں ہوتے،موقع محل،اسے واپس تحت الشعور سے شعور میں لے آتا ہے، شعور انسانی افق ہے،جس سے جھانک کر وہ مستقبل کےآئینہ ادراک میں دیکھتا ہے ۔
دوستو ! اُفق کے پار سب دیکھتے ہیں ۔ لیکن توجہ نہیں دیتے۔ آپ کی توجہ مبذول کروانے کے لئے "اُفق کے پار" یا میرے دیگر بلاگ کے،جملہ حقوق محفوظ نہیں ۔ پوسٹ ہونے کے بعد یہ آپ کے ہوئے ، آپ انہیں کہیں بھی کاپی پیسٹ کر سکتے ہیں ، کسی اجازت کی ضرورت نہیں !( مہاجرزادہ)

فیس بک کے دیوانے

بدھ، 8 اپریل، 2015

پیر ہندی اندکی دم در کشید


من چوکوران دست بر دوش رفیق
پا نہادم اندر آن غار عمیق
ماہ را از ظلمتش دل داغ داغ
اندرو خورشید محتاج چراغ
وہم و شک بر من شبیخون ریختند
عقل و ہوشم را بدار آویختند
راہ رفتم رھزنان اندر کمین
دل تہی از لذت صدق و یقین
تا نگہ را جلوہ ہا شد بی حجاب
صبح روشن بی طلوع آفتاب
وادی ہر سنگ او زنار بند
دیو سار از نخلہای سر بلند
از سرشت آب و خاک است این مقام
یا خیالم نقش بندد در منام
در ہوای او چو می ذوق و سرور
سایہ از تقبیل خاکش عین نور
نی زمینش را سپہر لاجورد
نی کنارش از شفقہا سرخ و زرد
نور در بند ظلام آنجا نبود
دود گرد صبح و شام آنجا نبود
زیر نخلی عارف ہندی نژاد
دیدہ ہا از سرمہ اش روشن سواد
موی بر سر بستہ و عریان بدن
گرد او ماری سفیدی حلقہ زن
آدمی از آب و گل بالاتری
عالم از دیر خیالش پیکری
وقت او را گردش ایام نی
کار او با چرخ نیلی فام نی
گفت با رومی کہ ہمراہ تو کیست؟
در نگاہش آرزوی زندگیست

رومی
مردی اندر جستجو آوارہ ئے
ثابتی با فطرت سیارہ ئی
پختہ تر کارش ز خامی ہای او
من شہید ناتمامی ہای او
شیشۂ خود را بہ گردون بستہ طاق
فکرش از جبریل میخواہد صداق
چون عقاب افتد بہ صید ماہ و مہر
گرم رو اندر طواف نہ سپہر
حرف با اہل زمین رندانہ گفت
حور و جنت را بت و بتخانہ گفت
شعلہ ہا در موج دودش دیدہ ام
کبریا اندر سجودش دیدہ ام
ہر زمان از شوق مینالد چو نال
می کشد او را فراق و ہم وصال
من ندانم چیست در آب و گلش
من ندانم از مقام و منزلش

جہان دوست
عالم از رنگست و بی رنگی است حق
چیست عالم ، چیست آدم ، چیست حق؟
رومی
آدمی شمشیر و حق شمشیر زن
عالم این شمشیر را سنگ فسن
شرق حق را دید و عالم را ندید
غرب در عالم خزید از حق رمید
چشم بر حق باز کردن بندگی است
خویش را بی پردہ دیدن زندگی است
بندہ چون از زندگی گیرد برات
ہم خدا آن بندہ را گوید صلوت
ہر کہ از تقدیر خویش آگاہ نیست
خاک او با سوز جان ہمراہ نیست

جہان دوست
بر وجود و بر عدم پیچیدہ است
مشرق این اسرار را کم دیدہ است
کار ما افلاکیان جز دید نیست
جانم از فردای او نومید نیست
دوش دیدم بر فراز قشمرود
ز آسمان افرشتہ ئی آمد فرود
از نگاہش ذوق دیداری چکید
جز بسوی خاکدان ما ندید
گفتمش از محرمان رازی مپوش
تو چہ بینی اندر آن خاک خموش
از جمال زہرہ ئی بگداختی
دل بہ چاہ بابلی انداختی
گفت ’’ہنگام طلوع خاور است
آفتاب تازہ او را در بر است
لعل ہا از سنگ رہ آید برون
یوسفان او ز چہ آید برون
رستخیزی در کنارش دیدہ ام
لرزہ اندر کوہسارش دیدہ ام
رخت بندد از مقام آزری
تا شود خوگر ز ترک بت گری
ای خوش آن قومی کہ جان او تپید
از گل خود خویش را باز آفرید
عرشیان را صبح عید آن ساعتی
چون شود بیدار چشم ملتی‘‘

پیر ہندی اندکی دم در کشید
باز در من دید و بے تابانہ دید
گفت مرگ عقل ؟ گفتم ترک فکر
گفت مرگ قلب ؟ گفتم ترک ذکر
گفت تن ؟ گفتم کہ زاد از گرد رہ
گفت جان ؟ گفتم کہ رمز لاالہ
گفت آدم ؟ گفتم از اسرار اوست
گفت عالم ؟ گفتم او خود روبروست
گفت این علم و ہنر ؟ گفتم کہ پوست
گفت حجت چیست ؟ گفتم روی دوست
گفت دین عامیان ؟ گفتم شنید
گفت دین عارفان ؟ گفتم کہ دید
از کلامم لذت جانش فزود
نکتہ ہای دل نشین بر من گشود

خیال رہے کہ "اُفق کے پار" یا میرے دیگر بلاگ کے،جملہ حقوق محفوظ نہیں ۔ !

افق کے پار
دیکھنے والوں کو اگر میرا یہ مضمون پسند آئے تو دوستوں کو بھی بتائیے ۔ اگر آپ کو شوق ہے کہ زیادہ لوگ آپ کو پڑھیں تو اپنا بلاگ بنائیں ۔